Kavramlar Sözlüğü

Toplumda kuralların, normların ve ahlaki değerlerin zayıflaması veya çökmesi durumudur. Bireyin neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilemediği, yönünü kaybettiği bir "kuralsızlık" hissidir.

İhtiyaçları karşılamak yerine, kişinin sosyal statüsünü veya zenginliğini başkalarına sergilemek amacıyla yapılan aşırı ve göze batan harcama pratikleridir.

Bireylerin ailelerinden, çevrelerinden ve sınıflarından farkında olmadan devraldıkları; düşünme, hissetme ve hareket etme alışkanlıklarının tümüdür. Bir nevi içselleştirilmiş ikinci doğamızdır.

Egemen sınıfın, kendi dünya görüşünü ve değerlerini, ezilen sınıflara zorla değil, "ortak duyu" (sağduyu) olarak benimsetmesi ve bu sayede iktidarını rızayla sürdürmesidir.

Bir toplumun veya grubun geçmişi nasıl hatırladığı, nasıl yeniden inşa ettiği ve hangi olayları unutmayı veya hatırlamayı seçtiğidir. Geçmişin bugünden kurgulanmasıdır.

Kapitalist sistemde kültürün ve sanatın seri üretilen bir metaya dönüşerek kitleleri uyuşturmak, eleştirel düşünceyi yok etmek ve sistemi meşrulaştırmak için kullanılmasıdır.

Bireyin sosyal hareketliliğini sağlayan ekonomik olmayan sosyal varlıklarıdır. Eğitim, konuşma tarzı, giyim, sanatsal zevkler ve entelektüel birikim gibi unsurlardan oluşur.

Toplumda gücü, zenginliği ve kültürel meşruiyeti elinde tutan "Merkez" ile, bu gücün dışında kalan, dışlanmış ve merkeze bağımlı olan "Çevre" arasındaki yapısal asimetridir.

Kişilerin, kuralların veya kurumların, zor kullanmadan, sadece meşru görüldükleri için başkaları üzerinde itaat sağlama gücüdür. Gönüllü bir boyun eğme içerir.

Dinin, toplumsal kurumlar, düşünce biçimleri ve günlük hayatın işleyişi üzerindeki otoritesinin ve belirleyiciliğinin zaman içinde azalması sürecidir.

Bireylerin ekonomik güçleri, mülkiyet ilişkileri ve üretim araçlarıyla kurdukları bağa göre toplum içinde hiyerarşik olarak gruplandırılmasıdır.

Bireyin kendi ürettiği ürüne, kendi emeğine, çevresindeki diğer insanlara ve nihayetinde kendi insani özüne (doğasına) yabancılaşması, ondan kopmasıdır.